Μόνος του ανέβασε το ταβάνι του ο ΠΑΟΚ, μόνος του δεν το τρύπησε
Αφήνοντας στην άκρη την εύλογη πίκρα για την απώλεια ενός τίτλου που προφανώς προέκυψε ως στόχος στην εξέλιξη της σεζόν, υπάρχουν κάποια συμπεράσματα που μπορούν να θεωρηθούν κοινός τόπος μετά την απογοήτευση του Μπιλμπάο για τον ΠΑΟΚ. Είναι πράγματα που δεν χρήζουν ιδιαίτερης ανάλυσης γιατί παραείναι προφανή.
Υπάρχουν και αυτά όμως που αφορούν θα πρέπει να αναλυθούν από το αγωνιστικό τμήμα και τον οργανισμό στο σύνολο του. Είναι αυτά στα οποία θα πρέπει να καταλήξει περισσότερο για να τα χρησιμοποιήσει στη διαδικασία ωρίμανσης του, στον δρόμο που θέλει να βαδίσει για να μεγαλώσει.
Το τέλος μιας προσπάθειας είναι πάντα μια ευκαιρία για απολογισμό και σε ένα τέτοιο έφτασε χθες ο ΠΑΟΚ στο Μπιλμπάο. Τι πραγματικά του έμεινε στο τέλος από τη διαδρομή 18 αγώνων; Δεν χωράει καν συζήτηση για το ότι αυτή η διαδικασία του επέτρεψε να εξελιχθεί και ενδεχομένως να φτάσει ψηλότερα από εκεί που φαινόταν ότι θα μπορούσε να φτάσει. Η διαδικασία αγώνων ανά τρεις ημέρες, δοκίμασε τις αντοχές του σχετικά μικρού rotation του –παρά τις προσπάθειες του Μπούτσκου που είναι αλήθεια ότι το έφτασε στα όρια του- και επέτρεψε στην ομάδα να εξελιχθεί και να ανεβάσει το ταβάνι της. Όπως όμως το ανέβασε μόνος του σε υψηλότερα επίπεδα, έτσι και μόνος του δεν κατάφερε να το τρυπήσει.
Ήταν καλύτερη η Μπιλμπάο στο σύνολο των 80 λεπτών; Πραγματικά, ακόμη και μέσα από την καταδικαστική τρίτη περίοδο που έφτασε τη διαφορά στους 22 πόντους, υπάρχουν αμφιβολίες. Ο ΠΑΟΚ δεν κοίταξε απλά την Μπιλμπάο στα μάτια αλλά ήταν ανώτερος, έστω και στα σημεία στα πρώτα 60 λεπτά. Εκεί όπου όμως παίχτηκε όλη υπόθεση, στην τρίτη περίοδο, εξαφανίστηκε.
Αυτό έγινε για κάποιους λόγους που δεν έχουν να κάνουν όλοι με τον ΠΑΟΚ. Ας αφήσουμε στην άκρη τη διαφορά φιλοσοφίας των διαιτητών στις δύο πλευρές. Ας προσπεράσουμε τα προφανή πλεονεκτήματα της Μπιλμπάο, όπως το «βάθος», η ομοιογένεια και τα μεγέθη της. Η αδυναμία του Ταϊρί όχι απλά να γίνει αποτελεσματικός αλλά να «καθαρίσει» το μυαλό του, όσο είναι αλήθεια δεχόταν το ξύλο άλλοτε του Νορμάντας και άλλοτε του Πάντζαρ. Αν το έκανε, ίσως θα ανέβασε τον μηδαμινό δείκτη δημιουργίας του ΠΑΟΚ που έμεινε τόσο χαμηλά σε αυτό το επίπεδο, που δεν θα μπορούσε παρά να τον πληρώσει. Δεν κατάφερε όμως να βγάλει ένα εναλλακτικό πλάνο για την ομάδα του επιχειρώντας να βάλει στο παιχνίδι τους συμπαίκτες του. Ποιους όμως;
Τον Μπέβερλι που έπιασε στον ύπνο τους Βάσκους στο πρώτο ματς αλλά δεν βγήκε μπροστά χθες, στο ματς που τον χρειάστηκε περισσότερο από ποτέ ο ΠΑΟΚ; Τον Μέλβιν που έμεινε πολύ μακριά από αυτά που χρειαζόταν η ομάδα και στους δύο τελικούς; Τους παίκτες ρακέτας που πήραν λίγες φορές την μπάλα και με «σκιάχτρα» στη ρακέτα των Βάσκων το να απειλήσουν έμοιαζε με mission impossible;
Δεν εγκαταλείπει και ετοιμάζεται για την επόμενη μέρα
Για τον ΠΑΟΚ δεν τελείωσε η σεζόν. Η τελευταία εντύπωση είναι αυτή που μένει και αυτή δεν γίνεται να χαλάσει. Για να μην συμβεί αυτό όμως θα πρέπει, σε πρώτη φάση, να εμφανιστεί έτοιμος πνευματικά στο Game 1 της σειράς με το Περιστέρι την Κυριακή. Να αποδείξει ότι μπορεί να έχει κοντή μνήμη και στις δυσκολότερες των συνθηκών. Αν το κάνει θα δείξει πολλά περισσότερα ακόμη και από μία νίκη. Είναι αυτό που κάνει τη διαφορά στο επίπεδο της νοοτροπίας.
Ο ΠΑΟΚ λοιπόν δεν μπορεί να εγκαταλείψει. Πρέπει να τελειώσει τη σεζόν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ενώ παράλληλα θα αρχίσει να παρουσιάζει τα αποτελέσματα της προεργασίας για της επόμενη, Αυτά πολύ σύντομα θα αρχίσουν να γίνονται ορατά.
